Znak # w linku, który chroni Twój klucz szyfrowania

Każdy link wygenerowany przez mbox.pl wygląda mniej więcej tak: mbox.pl/s/a1b2c3#Kx9mP…. Część po znaku # to tak zwany fragment URL — i zachowuje się zupełnie inaczej niż wszystko przed nim.

Z definicji przeglądarki nigdy nie przesyłają fragmentu w żądaniach HTTP. Kiedy otwierasz link, przeglądarka wysyła ścieżkę i parametry na serwer — ale odcina wszystko po # i zachowuje to lokalnie. To fundamentalna specyfikacja sieci, nie sprytne obejście.

mbox.pl celowo wykorzystuje to zachowanie. Klucz deszyfrujący żyje w fragmencie. Nasz serwer odbiera żądanie, dostarcza zaszyfrowany szyfrogramat i nie ma technicznej możliwości zobaczenia klucza. Nawet nasze logi dostępu nie zawierają po nim żadnego śladu.

Przeglądarka odbiorcy wyodrębnia klucz z fragmentu, pobiera szyfrogramat i odszyfrowuje wiadomość w całości po stronie klienta. Tekst jawny nigdy nie dotyka naszej infrastruktury na żadnym etapie.

To zmienia też model zagrożeń w bardzo praktyczny sposób. Reverse proxy, CDN, load balancer, narzędzie analityczne albo logi serwera mogą zapisać ścieżkę wiadomości, ale nie sekretny fragment. Dostawca infrastruktury może więc wiedzieć, że wiadomość istnieje, lecz nadal nie może jej odszyfrować. W usłudze zero-knowledge ta separacja jest ważniejsza niż marketingowe deklaracje — to granica architektoniczna wymuszana przez samą przeglądarkę.

To jedno zachowanie przeglądarki umożliwia architekturę zero-knowledge bez skomplikowanych protokołów wymiany kluczy ani zewnętrznych serwerów kluczy.